Teken bij katten

Teken zijn parasieten die zich voeden met het bloed van zoogdieren, vogels en reptielen. Ongeveer 850 verschillende soorten zijn bekend.

Deze diertjes zijn verwant met de spinachtigen en kunnen we verder indelen in twee families, de Ixodidae (harde teken) en de Argasidae (zachte teken).

Harde teken bezitten naast een verhard rugplaatje ook goed zichtbare monddelen. In tegenstelling tot de harde teken komen de zachte teken nauwelijks voor in Europa.

Teken hebben net als b.v. mijten een chemische communicatie. Ze zetten aan de grond, grassprieten, struiken etc. een soort lok- en geurstoffen af. Als een teek ruikt dat er een andere teek in de buurt is, zal deze stoppen of verzamelen. Dit verzamelen doen ze, zodat als het droog weer is en ze geen gastheer hebben gevonden, ze toch kunnen overleven. Bij vochtig weer verspreiden ze zich dan weer.

Teken kunnen voorkomen op knaagdieren, vogels, egels, reeën, herten, de mensen en hun huisdieren.
De meest voorkomende soort in Nederland van mens en dier leeft, is de Ixodidae Ricinus.
Soorten uit Zuid-Europa zoals de Rhipicephalus sanguineus, kunnen met een vakantiebezoek aan deze landen worden meegenomen en kunnen zich daarna in ons klimaat allen binnenshuis of in kennels handhaven. Een andere teek die wel eens meegenomen wordt uit Zuid-Europa, de Dermacentor reticularis komt ook van nature in Zuid België voor.

Wanneer actief?
De activiteit van teken hangt samen met het klimaat. Het voorjaar en de herfst zijn bekende risicoperiodes voor het oplopen van besmettingen met teken. Teken (vnl. de "zachte") zijn in stedelijke gebieden ook gedurende de winter actief omdat onze huisdieren in een verwarmde omgeving verblijven.

Hoe lang bijt de teek zich in de 'gastheer' vast?
De teek zuigt zich kort nadat hij op het dier (de 'gastheer') is gekomen vast met een speciale zuigsnuit. De weerhaken ontplooien zich en worden verankerd in de huid. Bij het steken geven teken tegelijk een helder, verdovend speeksel af dat de bloedstolling en de ontsteking in de buurt van de steek afremt zodat het slachtoffer niets bemerkt. Daarbij is er het gevaar dat door het speeksel tijdens het zuigen ziekteverwekkers zoals bacteriën of virussen kunnen worden overgedragen
De voorkeursplaatsen voor de aanhechting van de teek bij hond en kat zijn de kop, de voorborst en de flanken. De bloedmaaltijd kan 2 tot 25 dagen duren waarna de teek van de gastheer valt om met de volgende fase van zijn levenscyclus te beginnen.


Nimf (onvolwassen teek)	Een indicatie van de grootte van een nimf


Mannetjes teek (zwart)	Vrouwtjes teek (roodbruin achterlijfje). Het vrouwelijke exemplaar kan tot 100 keer (en meer) haar eigen gewicht aan bloed opnemen en kan tot één centimeter lang worden.

DISCLAIMER
Wanneer u een van de bovenstaande koppelingen bezoekt, gaat u naar een website die door een andere partij wordt bestuurd.
Cattery van de Moeshoek is niet verantwoordelijk voor de informatie of inhoud op andere sites.

Ziekte en gezondheid

(kat)

Teken